Sharpe oranı

Yüksek getiri tek başına iyi bir yatırımın kanıtı değildir; o getiriye ulaşırken ne kadar sarsıldığın da önemlidir. 1966'da William F. Sharpe'ın önerdiği Sharpe oranı, bu iki bilgiyi tek sayıda birleştirir: aldığın her birim risk için risksiz faizin üzerine ne kadar ek getiri kazandığını gösterir.

Formül

Sharpe = (Rp − Rf) / σp

• Rp: Portföyün ya da fonun getirisi
• Rf: Risksiz faiz oranı (genellikle kısa vadeli devlet tahvili veya mevduat getirisi)
• σp: Getirilerin standart sapması, yani oynaklık

Örnek

A fonu yıllık %40, B fonu %50 getirmiş olsun; risksiz getiri %30. A fonunun oynaklığı %20, B fonununki %40 ise A için (40 − 30) / 20 = 0,50, B için (50 − 30) / 40 = 0,50 bulunur. Getirisi yüksek görünen B fonu, risk hesaba katıldığında A'dan daha iyi değildir. Kendi rakamlarınla karşılaştırma yapmak için Sharpe oranı hesaplama aracını kullanabilirsin.

Nasıl yorumlanır?

Negatif değer, yatırımın risksiz alternatiften bile kötü performans gösterdiğini anlatır. Genel bir alışkanlık olarak 1'in üstü iyi, 2'nin üstü çok iyi kabul edilir; ama bu eşikler piyasaya ve döneme göre değişir. Oran en anlamlı hâliyle aynı dönem ve aynı risksiz faizle hesaplanmış yatırımları kıyaslarken kullanılır.

Dikkat edilecek noktalar

Yüksek enflasyonlu ekonomilerde risksiz faiz de yüksek olduğu için nominal getirisi parlak görünen fonların Sharpe oranı düşük çıkabilir. Hesaplama oynaklığı yukarı ve aşağı yönde aynı kabul eder; yalnızca aşağı yönlü riski cezalandırmak istersen Sortino oranına bakılır. Aylık verilerle bulunan oranı yıllığa çevirirken aylık değeri yaklaşık √12 ile çarpman gerekir. Geçmiş getiri ve oynaklığa dayandığı için geleceğe dair garanti vermez; oynaklığın nasıl hesaplandığını bilmek sonucu doğru okumana yardım eder.